. . . . .een andere kijk op honden?!?!
Nou, ik ga nu maar eens wat opschrijven: elke keer als ik erover begin, wordt Lara kwaad! Maar ik heb het er af en toe gewoon moeilijk mee dat ons hondje van nog geen jaar zomaar is gestorven, moederziel alleen, in een pension, oh nee: hondenhotel! Lara wil daar niets over horen: het is gebeurd en wij hebben er alles aan gedaan! Het was zijn tijd, zegt ze dan. Die tijd hadden wij misschien beter mee moeten maken? Ik twijfel daarover, maar misschien is dat onzin… Descartes, de grote filosoof, meende al dat dieren geen ziel hadden, dus wat zou ik als eenvoudig mannetje gaan twijfelen? En toch…het knaagt dat hij alleen is gestorven.
Kijk, we hebben alles voor hem gedaan: hij was altijd al ziekelijk. Elke maand gingen we weer naar Utrecht naar de specialist. Eindelijk waren ze erachter wat de problemen waren. Deze problemen komen niet zo vaak voor, maar we zouden hem kunnen laten opereren: hij stond al op de nominatie voor woensdag! Geld speelde geen rol!
De afgelopen tijd hebben we keihard gewerkt in ons eigen bedrijf en eindelijk begint het een beetje te lopen. Hét moment om er even tussenuit te gaan, voor de broodnodige ontspanning en om weer even op verhaal te komen… Ja, voor ons is op verhaal komen een hotel, waar we op onze wenken bediend worden. Daar is geen plaats voor Bobbie, dus Bobbie ging naar het hondenhotel. Ik weet dat die mensen daar heel erg consciëntieus zijn, dus we hebben ze alle aanwijzingen gegeven voor de medicijnen die Bobbie moest slikken. Ik twijfel er niet aan dat hij ze ook heeft gekregen. Maar het feit dat hij zonder ons… dat zit me niet lekker!
Medicijnen, operatie en klaar zou het zijn: zo was het toch? Maar dat het niet zo is gegaan, dat zet me steeds aan het denken! Wij waren er natuurlijk al aan gewend dat hij ziek was. In het ziekenhuis wisten ze het toch ook dat als het heel erg was, dat ze dan geen moment te verliezen hadden? Dat ze hem dan met spoed moesten opereren? Daar was toch geen reden voor? Nou, dan kan hij toch ook wel een paar daagjes worden ondergebracht, waar mensen goed voor hem zouden zorgen? Hij wordt daar uitgelaten, krijgt lekker eten, kan met andere hondjes spelen: net wat voor Bobbie. Ik vertelde aan buurman Frans wat er gebeurd was. Frans had een vervelende opmerking gisteren en eigenlijk, nu ik dit zo schrijf, is dat het wat me dwars zit, waarom ik er steeds meer moeite mee krijg, waarom ik steeds blijf malen over het overlijden van onze Bob. Frans is er van overtuigd dat honden emoties kennen en zo verklaarde hij ook dat Bobbie was gestorven: hij was al ziek en door alle stress en spanning die zo’n nieuwe omgeving met zich meebracht, was dat misschien de druppel geweest. Ik vind dat zo raar: het is maar een hond, toch? Bovendien is die Frans toch al een zeikerd!
PS: Bedankt met voor het inzenden van deze brief.
Het mag duidelijk zijn dat Dog City, die denkt vanuit het welzijn van honden, zo stressloos mogelijk probeert te werken en probeert begrip te hebben voor het wel en wee van honden, vindt dat Frans het bij het rechte eind heeft!
(Waarheen?) Waarvoor?
Zoals elke cursist van Dogcity weet, hebben wij de zorg voor onze hond hoog in het vaandel. Dan bedoelen wij natuurlijk dat wij onze hond goed kunnen lezen en dan vooral letten op de kalmering-, stress- of spanningsignalen! En liever nog: als wij weten dat iets voor de hond spanning oproept, zullen wij een manier moeten vinden om die spanning minder te maken, of te vermijden! Daar zijn zoveel oplossingen voor en mensen die cursussen hebben gevolgd, weten wat voor hersenwerk en creatueze ideeën daarvoor nodig zijn!
Ook is de band tussen baas en hond doorslaggevend voor zijn welzijn: als je wandelt, ben je natuurlijk óók met je hond bezig! Wij noemen het zelfs ‘ouderschap’, die zorg voor ons trouwe huisdier. Nee, een hond is geen mens, maar niet ook ‘maar’ een hond! Het is een dier met gevoelens (zoals pijn) en emoties (zoals blijdschap, droefheid, ja, zelfs rouw!) En soms ziet men dingen, waarbij men zich achter het hoofd krabt…
Zo was er laatst iemand die zijn hond met de auto uitliet, dat wil zeggen: zij reed in de auto en de hond holde er naast of er achter aan… Wat zal dat voor die hond betekenen? Natuurlijk: hij kan wat energie kwijt en door de inspanning zelfs wat spanning, maar zal die de spanning niet ook weer opbouwen? Het raampje was dicht en mevrouw reed langzaam, doch stug door: niemand kon zeggen dat zij geen voldoende beweging gaf aan haar hond! Over versterken van de band gesproken…
Of die keer dat de hond niet wilde komen… Nou, die persoon stapte in de auto en reed weg, zodat zijn hond wel zou leren te komen: als hij niet kwam, reed de baas gewoon weg! Wat denk je dat die hond voelt? Hoe zou jij je als kind hebben gevoeld als je moeder/vader gewoon wegging, terwijl jij zo in je spel verdiept was, dat je niet hoorde dat ze iets van je wilden? Is dat veiligheid/geborgenheid? Ja, een hond is geen kind en we mogen niet antropomofiseren( dat is menselijke dingen toekennen aan een dier), maar als je er nu van uit gaat, dat een hond om goed te kunnen functioneren geborgenheid, liefde en veiligheid nodig heeft… Zou dit daar een goed voorbeeld van zijn…? Ik vraag het u maar af.
Ook kwam ik laatst een hond tegen die liep te zwerven door het bos. Ik heb hem gelokt en hij kwam zowaar bij me… Hij liep mee en ik vroeg aan iedereen of ze wisten van wie deze hond was. Hij zag er keurig verzorgd uit, hoor, dus hij moest ergens thuis horen. Zo vroeg ik dat ook aan een duttende meneer op een bankje, wie de hond kwispelend begroette… Het bleek zijn baas te zijn! Zo deed die man dat elke dag: hij ging zijn krantje zitten lezen en de hond mocht dan rondsnuffelen; hij kwam vanzelf terug….
Er zijn een hoop dingen te vertellen over honden en mensen en hun band. Onthutsende en hele leuke, want als je mijn honden soms ziet liggen na de wandeling: schots en scheef door en over elkaar heen. Ik beschouw dat maar als compliment: dank je wel, baas! Het is hier heerlijk veilig…….