Rajac is dol op ballen met een vreselijke piep. Ze bijt er graag in, zodat het een enorm kabaal maakt. Ze trekt er ook graag aandacht mee van iedereen die in de buurt is. Rajac had bedacht er mee te gaan spelen. Ze lag met de rug naar ons toe wat van ons af. Wel bij ons in de kamer samen met onze andere hond Yente. Rajac mag er altijd even mee spelen en dan wordt het geruild voor iets anders omdat we er zelf ook dol van worden. Ze speelt ook met het geluid doordat ze verschillende geluiden kan produceren: langzaam in de bal bijten geeft een ander geluid als snel en vlug.
Als we niet reageren, worden de geluiden meestal wat nadrukkelijker. Dan treedt onze irritatie ook wel in werking. Ook kijkt Rajac op een gegeven moment naar je of je het geluid al hoort. Dit doet ze volgens mij om twee redenen: controleren of je het wel in de gaten hebt wat ze aan het doen is en het vragen om een reactie.
Toen het gepiep steeds erger werd, kwam Yente bij me zitten. Stijf tegen mijn been en ze zat me strak aan te kijken. Ze lebberde wat met haar tong en was een beetje aan het smakken. Ieder keer als er een piep kwam keek ze om naar Rajac.
Yente kon ook niet echt net meer stil zitten.
Met de nadrukkelijkere geluiden van Rajac, werd de onrust binnen Yente steeds heviger en haar (kalmerende) signalen steeds heftiger. Wat kan een hond ons toch duidelijk "vertellen" wat hij van een situatie vindt!
Toen we de bal ruilden voor een ander rustiger speeltje, ging Yente bij me weg en rustig op haar kleed liggen. De rust was weergekeerd. Voor Yente, en natuurlijk ook een beetje voor onszelf hebben we de piepbal onklaar gemaakt door het piepelement eruit te halen. Er is nu alleen nog een blaasgeluidje. Daar heeft Yente helemaal geen moeite mee.
ingezonden door Maud Gerrits