Ik liep zoals gewoonlijk met mijn flatcoated retriever te wandelen in het bos.
In de verte zag ik mensen aan komen met een boxer. Deze boxer liep hard vooruit in de richting van mijn hond. Toen Bora deze hond zag, rende ze naar de hond toe met een hoge staart. De boxer ging eerst op een afstand liggen waarna Bora haar pas inhield. De boxer ging toen weer overeind en liep toen rustig naar mijn hond, weliswaar met de staart hoog en de haren overeind. Bora deed vervolgens alles wat je van een leuke, vriendelijke hond verwacht: ze ging toen met een boogje naar de hond en nam toen een gemoedelijke houding aan. Dit was te zien doordat haar kop naar beneden deed en ze draaide haar kop iets weg. Haar lichaam was wat kronkelig en ze zakte daarbij wat door de poten.
De boxer ging op een gegeven moment met zijn tong smekken. Toen zag ik dat er een bal bij hem lag. Ik dacht meteen: "Oeps, als dat maar goed gaat".
Bora loste het dreigende conflict keurig op. Ik zag haar naar de bal kijken en daarna vluchtig naar de boxer. Meteen daarna draaide ze haar kop weg en maakte een lage houding en ging ook nog "in de achteruit".
Ik koos op dat moment ervoor om al slenterend door te lopen en niets tegen haar te zeggen, waarna Bora meteen naar mij liep en bij me bleef. Wat is hondentaal toch mooi.
Had ik me er wel mee bemoeid dan zou het kunnen zijn dat de boxer nijdig was geworden. Gelukkig losten de honden het zelf op gewoon met hun subtiele lichaamstaal.
Ingezonden door Mimi van Baars