Eind maart liepen wij met onze twee honden op het strand. Er was bijna geen mens of hond te verkennen. Plotsklaps hoor ik in de verte paarden galopperen. Ik bedenk me niet en ga op mijn hurken zitten om mijn honden bij me te houden. De paarden galopperen rakelings langs me heen. Een beetje boos roep ik ze na: "Dat is slim!
Helaas gebeurde er wat ik al. Wanneer de paarden al erg ver weg zijn, laat ik mijn honden weer los. Alsnog racen zij achter de paarden aan.
Niet veel later komen de ruiters terug. Een ruiter vroeg aan mij wat ik nou eigenlijk wilde zeggen. Ik leg ze uit dat het verstandiger was geweest als ze niet zo dicht langs me heen waren gekomen op de heenweg, omdat dit geluid en de snelheid ertoe kan leiden dat de honden achter ze aankomen. Het was verstandiger geweest om stapvoets te lopen en op grotere afstand. De ruiter reageert verbaast en merkt op dat honden ten alle tijden onder controle gehouden moeten kunnen worden. Ze is dan ook erg blij dat ik ze vasthoud of even aanlijn terwijl we staan te praten. Als dit niet kan, dan moeten ze niet loslopen op het strand. Want waar moeten ze anders met de paarden naar toe?
Tja, zelfs een groot leeg strand is in het laagseizoen te klein voor een enkele bezoeker..........