Bommel, ons blonde middelgrote bastaardje, gaat elke woensdagavond met mij mee naar Kamperveen. Zo kan hij vast wennen aan het wonen in het hondenhotel. Bommel is een onzekere hond van 11 jaar die door veelvuldig en luid te blaffen duidelijk maakt dat hij een situatie niet snapt of, wat ook vaak voorkomt, mijn aandacht wil. Hij raakt van slag van elke kleine verandering (een deur die opengaat, iemand die begint te praten, een telefoon die rinkelt). Dit leidt vaak tot hysterisch blaffen en zichzelf overschreeuwen. Hij heeft dan echt hulp nodig om weer te kalmeren. De beste remedie is dat ik ga zitten met hem naast mij op de bank. Het liefst zou hij zo de hele dag doorbrengen.
Het hotel is lastig voor hem want hij weet dat ik er ben maar hij kan niet bij me zijn wanneer ik met de hotelgasten bezig ben. Na een aantal weken in Kamperveen gaat het, met behulp van bloesem remedie druppels, veel aandacht en af en toe een correctie, steeds beter met Bommel. Hij blaft niet elke keer als er een deur open gaat. Hij lijkt zijn draai te vinden. Tot twee weken geleden. Wat gebeurde er?
Woensdagavond lagen we gezellig samen in bed toen het begon te onweren en Bommel bang werd. Trillend lag hij bovenop me. Zijn reactie viel me mee want meestal blaft hij en blijft hij draaien en zoeken naar een veilige plek. Gelukkig maar, zo kon ik tenminste slapen.
De volgende ochtend was hij moe en kon het niet meer opbrengen om zich aan te passen aan het dagritme van het hondenhotel. Hij blafte onophoudelijk. Alleen optillen en dragen hielp een klein beetje. Er zat niets anders op dan mijn partner Marco te bellen en te vragen of hij 's avond alsjeblieft Bommel wilde halen. Bommel was blij naar huis te mogen en heeft van deze belevenis twee dagen geslapen.
ingezonden door: Alies Berning