Jolanda vertelt dat Bello komt. Bello is een geweldige hond voor zijn baasjes, maar is erg bang voor onbekende mensen. Wanneer hij schrikt van mensen kan dit zelfs leiden tot bijten. De gewoonte is dat zijn baasje hem naar de woonkamer brengt, de riem afdoet terwijl wij afstand houden. Door zijn angst eet hij ook slecht.
We willen eens onderzoeken of we het verblijf van Bello bij ons voor hem prettiger kunnen maken. Bij aankomst springt Bello steeds tegen de baas op. Hij zoekt steun, maar als zijn baasje weg is, zal hij het zonder hem moeten redden.
Regelmatig laat ik Bello naar buiten. Van en naar de speelweide moet hij langs me heen lopen door de deur. Dit doet hij zo snel mogelijk, door de poten gezakt om zich kleiner te maken. Als hij de afstand tussen ons te klein vindt, gromt hij en trekt zijn lippen op. Mijn enige reactie is dat ik mijn hoofd afwend of ik draai me helemaal om. Soms laat ik een grote gaap horen. Met andere honden geeft Bello geen problemen, zolang ze hem ruimte geven en niet te opdringerig zijn. Bello mag daarom met twee rustige, echte knuffelhonden in een groep.
's Avonds doen we wat lekkers door zijn eten. Liefde gaat toch door de maag? Ik blijf rustig bij hem op mijn knieën zitten en houd met mijn hoofd afgewend. Hij kijkt me eens schichtig aan, kijkt dan naar zijn bak, kijkt nog eens naar mij en gaat dan toch eten. Yes, dit is overwinning nummer één. Ook de volgende ochtend eet hij pas nadat hij naar mij gekeken heeft en er gerust op is dat het allemaal goed is.
Als ik aan het knuffelen ben met de andere honden, ruikt hij even aan me en gaat dan snel weer weg.
Na alle ochtenddrukte pak ik een laag krukje en een pot thee en ga in de woonkamer bij de honden zitten. Hij kan makkelijk langs me heen zodat ik geen bedreiging voor hem ben. De andere twee honden vinden dit geweldig, kruipen zo dicht mogelijk bij me en houden niet op met aandacht vragen. Bello zie ik kijken, hij loopt wat heen en weer, gaat dan zitten en uiteindelijk gaat hij rustig liggen. Er staat enkel nog een mand tussen ons. Hij blijft alert, de oren staan strak naar voren maar ik vind dit al een geweldig resultaat. Het is zijn proces, hij mag zelf besluiten wat hij wil. Druk uitoefenen zal alleen maar tegen me werken.
Na drie koppen thee en ontelbaar veel kriebels en knuffels aan de andere honden, vind ik het wel genoeg. Als ik even later weer langs loop en een andere hond een kriebel geef, komt Bello eraan en likt me twee keer kort aan mijn hand. WAUW!
Natuurlijk herhaal ik dit de volgende dag. Als ik wat neurie, kijkt Bello me aan met een scheef koppie. Voor het eerst kijkt hij ontspannen naar me. Hij kijkt niet om me in de gaten te houden maar vraagt zich waarschijnlijk af wat ik voor rare geluiden maak.
Geweldig om dit mee te mogen maken! Je kunt je haast niet voorstellen hoe blij zijn baasjes zijn met dit resultaat.
Geschreven door: Alies Berning