Na jarenlange ongehoorzaamheid was het vorige maand zover: een toezichthouder van het Gelders Landschap heeft een boete uitgeschreven omdat mijn honden losliepen in een natuurgebied. Deze man, tevens in de functie van buitengewoon opsporingsambtenaar vertelde dat zijn werk niet alleen bestaat uit toezicht houden maar ook aan het geven van voorlichting. Dat liet ik me geen tweede keer zeggen en er ontstond een interessant gesprek.
Hij vertelde onder andere dat het toezicht nodig is omdat veel honden wild opjagen die dan vervolgens de weg oprennen.
In mijn naïviteit dacht ik dat hij het met deze dieren te doen had: de paniek, angst, verwonding of overlijden. Maar nee, zijn verhaal vervolgde hoe erg het voor de mensen is die schrikken van het overstekende wild. De automobilist reageert dan vervolgens door het wild proberen te ontwijken met alle gevolgen van dien. Ik was me vast niet bewust van alle schade en letsel die dat met zich meebracht.
Zijn verhaal werd nog erger: één keer per jaar beoordeelt de procureur generaal of er in een gebied nog toezicht nodig is. De maatstaf daarvoor is het aantal bekeuringen, het aantal waarschuwingen en het aantal aanrijdingen waarbij wild betrokken is. Als er geen bekeuringen meer worden uitgedeeld dan kan het zo zijn dat de procureur generaal de toezicht ook niet meer nodig zou vinden. En tja, dat is toch wel heel vervelend dat hij in zijn Landrover als vrijwilliger niet meer door de natuur zou kunnen rijden.